صوت جلسات گروه مطالعاتی المیزان :: استنطاق استنطاقذَلِکَ الْقُرْآنُ فَاسْتَنْطِقُوه باید از قرآن و حدیث استنطاق کنیم. دین دوای دردهای ماست ولی ما هم باید دردهای خود را عرضه کنیم و آن را «به حرف بیاوریم» و از او «بپرسیم». چو درد در تو نبیند که را دوا بکند؟در این وبلاگ مطالب گروه مطالعاتی المیزان در خصوص نظرات علامه طباطبایی و آیت الله جوادی آملی نیز مطرح می شود.لینک گروه المیزان در پیام رسان ایتاhttp://eitaa.com/joinchat/2802319371C1ec9ed0c5a کانال تلگرامی رضاکریمی:https://telegram.me/karimireza1001 بایگانی دیگر مطالب قرآنی پیوندهای قرآنی طبقه بندی موضوعی کلمات کلیدی آخرین مطالب پربیننده ترین مطالب رضا کریمی | پنجشنبه, ۲۸ بهمن ۱۴۰۰ ۰۰/۱۱/۲۸ رضا کریمی نظرات هیچ نظری هنوز ثبت نشده است

در قرآن سگ حالت دوگانهای دارد. در این یادداشت به جای تحلیل پزشکی نجاست سگ یا آرای فقهای مسلمان، اولویت بر کشف نظر قرآن است.  سه آیه درباره سگ هست که دوبار آن به جنبه مثبت آن اشاره شده و یک بار به عنوان مثال مذموم از آن استفاده شده است. در یک آیه، سگ تمثیل انسانهای هواپرست است که چه به او کاری داشته یا نداشته باشی از تشنگی لهله میکند: وَ لٰکِنَّهُ أَخْلَدَ إِلَى اَلْأَرْضِ وَ اِتَّبَعَ هَوٰاهُ فَمَثَلُهُ کَمَثَلِ اَلْکَلْبِ إِنْ تَحْمِلْ عَلَیْهِ یَلْهَثْ أَوْ تَتْرُکْهُ یَلْهَثْ...(اعراف١٧٦). از لحن آیه بر میآید که لهث ذاتی سگ است و در هر حالت در خلقت او وجود دارد. ظاهرا  لهث (حرارت عطش که موجب میشود سگ در هر حال زبانش را بیرون نگه دارد) معادل هوا در انسان است که میتواند نشان حرص مدام باشد. اگر عبارت یلهث را قید بدانیم که در بعضی از سگها (مانند سگ هار که در بعضی ترجمهها و تفاسیر آمده) هست پس آیه در شناخت کلی سگ چندان مفید نیست. ولی ظاهرا یلهث صفت همه سگهاست و کلمه الکلب بدون قید آمده است.  در روایت آمده سگ از بزاق شیطان خلق شده؛ وقتی برای در کلامش برای تهی

یک دعوای ریشه دار و تاریخی در مورد عقل و اختیار بین دو گروه متکلمین وجود دارد. معتزله می گویند خداوند عاقلانه رفتار می کند و عدالت خدا در این است که کاری کند که از نظر عقلی زیر سوال نرود. در مقابل، اشاعره می گویند: خداوند طبق اراده خود رفتار می کند و خدا هر کاری کند عادلانه است و عدالت با اراده و فعل الهی شناخته می شود نه برعکس. در تفکر معتزله عقل محور تفسیر شرع است و در تفکر اشاعره شرع محور عقل است. در تفکر معتزله حسن و قبح ذاتی و عقلی هستند و در تفکر اشاره حسن و قبح شرعی هستند. در تفکر معتزله نباید دستور غیرعقلی را به خداوند نسبت بدهیم و خداوند از کار مخالف عقل مبراست ولی در تفکر اشاعره معنی ندارد خدا را با عقل بسنجیم بلکه زیبایی و زشتی همان است که خداوند انجام می دهد.مثلا علامه طباطبایی در تفسیر آیه ما مَنَعَنا در سوره اسراء می گوید چیزی خدا را منع نمی کند پس عبارت «منعنا» باید تفسیر شود. این نکته به دعوای بین اشاعره و معتزله اشاره دارد. آیا خدا مطابق عقل عمل می کند یا اینکه عقل آن چیزی است که خدا می گوید؟! آیا می توانیم بگوییم«خدایا چرا؟»اهمیت این پرسش این است که روشنفکران دینی در